Een hemdje en een legging voor een klein jongetje

Toen ik deel 2 van Zo Geknipt! doorbladerde en daarin een jongenshemdje tegenkwam, wist ik meteen dat ik dit zou maken bij de eerst volgende gelegenheid dat ik een babycadeautje voor een jongetje nodig had. Begin december kreeg een vriendin een zoontje. In januari zouden we haar persoonlijk gaan feliciteren. Genoeg tijd om project 14 Dresscode: stadskledij uit Zo Geknipt! 2 eens uit te proberen. Dat moest zeker lukken. Naar goede gewoonte wachtte ik echter tot de laatste dagen voor ons geplande bezoek om me eraan te zetten. 

Op dit project heb ik toch wel meer dan op andere Zo Geknipt! projecten gezwoegd en zelfs even gevreesd dat ik het niet op tijd zou klaar krijgen. Vooral stap 13 was mij niet duidelijk: "trek de mouw en voering uit elkaar". Zonder er goed bij na te denken had ik bij de eerste poging het rolletje uit elkaar getrokken, maar toen zat ik vast bij de volgende stappen. Uiteindelijk heb ik toch maar een aantal stappen losgetornd om die stap voor stap te herhalen. En bij stap 13 heb ik het rugpand als een rolletje laten zitten. Het geheel bleek pas uit het rolletje gehaald te moeten worden bij stap 19. Stappen 14 en 16 hebben me ook nog doen fronsen, maar het is toch gelukt.

Wat ik miste bij deze stappen, waren foto's die wat minder ingezoomd waren, dus vanuit een breder perspectief. Maar ik ben zeer trots dat ik de eindstreep op eigen houtje gehaald heb. En ondanks alles is het hele project voor herhaling vatbaar. De patroondelen van nummer 2 liggen al geknipt te wachten om in elkaar gezet te worden. 

Ookal kostte het hele project me meer energie dan ik van Zo Geknipt! gewend ben, toch ben ik weer flink onder de indruk van hoe ingenieus het hemdje in elkaar zit. Ik kan vaak op voorhand niet inschatten waartoe iets zal leiden en ga dan maar stap voor stap te werk erop vertrouwende dat het wel goed komt. En ja, hoor, ook hier begreep ik op het einde pas waarom ik bij stappen 22 en 23 eerst de slechte kanten van de stof op elkaar moest naaien en daarna de goede kanten (klopt het dat dit een Engelse naad is?). Bij het aanbrengen van de drukknopen op het einde viel alles op z'n plaats.

De naad volgend uit stappen 22 en 23: om drukknopen op vast te zetten!

In de naad rechts zitten drukknopen om één van de flappen vast te kunnen maken

Om de outfit af te maken, maakte ik een half uur voor vertrek ook nog m'n eerste versie van de babylegging van Emma & Mona. Een snel projectje waar nog vele versies van zullen volgen.

Het totaalplaatje zag er dan als volgt uit:

Hopelijk is het kleine jongetje tegen de zomer groot genoeg om dit pakje te kunnen showen.

 

Laptophoes uit oude jeansbroek

Hier toch nog een 2014 creatie.

Anderhalf jaar geleden maakte ik al eens een laptophoes uit een oude jeansbroek. Ik voegde toen wat tutorials van het wereldwijde web bij elkaar. Bij het proefmodel bleek ik te dicht tegen de rits genaaid te hebben, en de voering mocht ook net iets korter dan de buitenkant. Van nummer 2 was ik al veel meer tevreden. Zelfs zo dat ik die wel een verjaardagscadeau waardig achtte. En via de post kwam hij bij de jarige job terecht.

Daarna heb ik geen laptophoes meer gemaakt, totdat m'n jongste broer vroeg of ik voor hem een hoes uit jeans wilde maken plus zakje voor z'n mobiel toetsenbord. Uiteraard! Omdat met een patroon/handleiding werken - bij mij - toch sneller gaat dan uit de losse pols, nam ik het de werkwijze voor de ipad-hoes uit Stof-voor-doe-hetzelvers 1 als uitgangsbasis. Voor het patroon gebruikte ik een kartonnen mal die ik in de zomer gemaakt had voor mijn proefmodel. Los van het knippen zat de laptophoes plus een groot deel van de toetsenbordhoed in 1 naailes (2u) in elkaar.

Ik gebruikte een oude jeansbroek voor de buitenkant van de 2 hoezen en voor de voering gebruikte ik de band van een oud gordijn dat op mijn kot, in appartement 1, 2, 3 en 4 gehangen heeft. Van recyKleren gesproken.

Ik tornde één van de achterzakken los en naaide die op één van de 2 kanten van de lapthoes; daar kan de oplader van de laptop in. Broerlief heeft dezelfde laptop als ik, dus kon ik mooi met de mijne kijken of ie paste. Jawel! Fijn!

Een mobiel toetsenbord heb ik dan weer niet. Ik kreeg de afmetingen wel door, maar die vergat ik even toen ik de voering kleiner knipte zodat ie mooi in de hoes zou vallen. Dan kon ik geen velcro (klittenband, voor de Nederlandse lezers) meer gebruiken als sluiting, ik had elke centimeter nodig opdat het toetsenbord zou passen (volgens de afmetingen die ik doorkreeg). Dan maar met een knoop en lus werken. Voor de lus gebruikte ik ook de stof van de voering. Kwestie van een rode, euh, blauwe, draad te hebben.

 

De lus zette ik vast met een stukje jeansstof en daar kon mooi m'n labeltje onder, want omdat ik een broekspijp gebruikte voor de toetsenbordhoes kon ik daar nergens meer het labeltje tussen naaien (tenzij ik zou gaan tornen, maar hey, wie mijn blogposts regelmatig leest, kent mijn voorliefde voor dat onderdeel van het naaiproces), dus dat kon dan mooi daaronder (alleen jammer dat ik daar geen foto van genomen heb). 

Eindresultaat:

Oh ja, voor wie zich afvraagt waarom de hoes op de ene foto blauwer is dan op de andere: het licht in de winter, argh!!!

Hallo 2015!

M'n laatste bericht dateert van 30 december 2014, vorig jaar dus. Wat wil zeggen dat dit mijn eerste bericht van het (al niet meer zo heel) nieuwe jaar is. Windstilte op blogvlak wil niet zeggen dat ik niet productief ben geweest de voorbije weken. Integendeel. Het is een kwestie van tijd vinden om al mijn creaties op het wereldwijde web te gooien.

Hier is dan toch een 2015 creatie. Eentje waar geen naaimachine, naald of draad aan te pas is gekomen.

De inspiratie vond ik hier. Een snel DIY-projectje om een cadeaubon op een leuke manier te geven. Zeker voor herhaling vatbaar. 

Nog net op de valreep: mijn Pay It Forward van 2014

Begin dit jaar plaatste ik een pay it forward op mijn Facebook-muur: de eerste vijf reacties zouden in de loop van het jaar door mij verrast worden met iets zelfgemaakts. Het was de bedoeling dat wie reageerde ook zelf een pay it forward op z'n eigen muur zette om het plezier van het ontvangen van een cadeau ook weer door te geven. Begin januari leek 2014 nog zo lang en dacht ik alle tijd te hebben om 5 persoonlijke verrassingen te maken. Maar de tijd haalde me in, opeens was het november en had ik nog niet één verrassing van onder m'n machine getoverd (in het kader van de pay it forward dan). Ik had wel al zitten nadenken wat ik voor wie zou maken, maar nog niet alle gaten waren ingevuld. Omdat ik het belangrijker vond mijn belofte na te komen (én dus voor het einde van het jaar iets op te sturen naar de vijf snelste reageerders), dan voor iedereen iets aparts te maken, heb ik besloten om voor iedereen hetzelfde modelletje te maken en dat via de stof te personaliseren. 

 

Ik koos voor recept nr. 10 '101 keer herbruikbaar' uit Zo Geknipt!: een opvouwbaar tasje, wat past binnen het thema van m'n blog (duurzaamheid). Opnieuw ben ik zeer te spreken over de zéér duidelijke handleiding van Sanne & Riet. Ik maakte een proefexemplaar als verjaardagscadeau:

Het wolkenstofje komt van bij Georgette, de zwarte stof is van een oud hoeslaken

en dat viel in de smaak, dus knipte ik op een zondagnamiddag de stoffen voor zes andere, unieke exemplaren. Je leest het goed: 6. Ik bleek niet goed te kunnen tellen, maar op die manier heb ik ook eens iets voor mezelf gemaakt.

Ik ben toch wel een aantal weken bezig geweest met deze tasjes, maar ik ben erg tevreden over het resultaat.

De Leather Sweater (zonder leer)

Eén van de drie patronen die ik aan het begin van mijn vakantie tekende, was dat van de Leather Sweater uit La Maison Victor (LMV). Als er een nieuw nummer uit is, ga ik altijd op zoek naar de modellen voor de jongens en als dat in de smaak valt, koop ik het tijdschrift van dat seizoen. Leuke patronen voor jongens zijn niet zo dik bezaaid als voor meisjes en vrouwen. Dus toen ik de Leather Sweater in het herfstnummer van 2014 ontdekte, verdween dat nummer meteen in m'n winkelwagen. 

Dit patroon is echt een aanrader. 

Ik stikte het patroon in elkaar op de naaimachine omdat ik valse plooien als bij deze kaptrui wilde vermijden, maar daar zit ik toch nog wat te zoeken naar de juiste steek. Ik nam een kleine uitgerokken zigzagsteek, maar bij het uitdoen van de trui kwam er een stuk naad van de mouw los. Dus heb ik die gestikt met de tricotsteek van de naaimachine. De tricotsteek, dat zegt het toch zelf? dan moet je die toch nemen om tricot of sweaterstof te naaien?? Maar dat is een steek die best traag gaat en ook heel veel draad opslorpt, en m'n tweede minst favoriete ding aan naaien, na patronen teken, is het spoeltje opwinden. Ik vrees dat de frequentie daarvan met deze steek maal twee gaat. Maar als het gevolg van een andere steek is, dat ik dan al vrij snel aan herstellen toe kom, dan kan ik misschien toch maar beter die tricotsteek overwegen. Of me verder bekwamen in de overlock...

Kleine broek uit grote broek

Na het niet onverdeelde succes van de broekjes die ik aan de vooravond van de herfst maakte, had ik uiteindelijk toch niet meteen de moed om de Buckaroo broek uit Homemade Mini Couture te maken. Bang om weer energie te stoppen in een kledingstuk dat niet goed draagbaar zou zijn. Maar uiteindelijk ben ik wel beginnen knippen. Ik wilde zooo graag een broekje maken uit een oude jeansbroek. Ik koos een oude jeansbroek uit de enorme voorraad die mijn naaihoekje bevolkt. Wel goed dat het een extra breed exemplaar was, want uit een skinny jeans had ik het broekje niet kunnen halen.

Ik twijfelde over de maat: moest ik het patroon voor 3 of voor 4 jaar tekenen? Qua truitjes zit de zoon eerder op 4 jaar, maar qua broek zit ie een maat kleiner. Zijn taille is smal, maar hij heeft dan wel weer lange benen. Ik heb uiteindelijk toch voor 3 jaar gekozen, bang dat de 4 jaar veel te los rond z'n billen zou zitten. 

Het in elkaar zetten ging heel vlot. De valse gulp geeft de broek een wat gekledere look dan enkel een elastiek. Toen ik de broek knipte en naaide, was de zoon nog niet zo zindelijk en leek het mij handiger om een broek met een elastiek te maken, die hij zelf kon uitdoen. 

En toen was de broek klaar. Alleen de pijpen moesten nog omgezoomd worden en er moest nog een elastiek in de boordband geregen worden. Maar ik vond het model er toch niet zo leuk uit zien. Daarom heb ik de zoon niet geforceerd om de broek te passen om te kijken of de pijpen lang genoeg waren. De broek heeft lang onafgewerkt in m'n naaihoek gehangen. Tot m'n vrije week. Toen had ik de smaak zo te pakken, dat ik ook deze broek heb afgewerkt. Ik zoomde de pijpen een centimetertje om: broekspijpen die wat te lang zijn, vind ik wel leuk. En ik deed een poging om de taille van zoonlief op te meten. Op basis daarvan nam ik een elastiek van enkele centimeters smaller. 

Ziehier het eindresultaat:

De kaptrui uit SVDHZ 1

Half november had ik een weekje vrij. Ik kan het iedereen aanraden om op een onlogisch moment even een week thuis te zijn. Is ideaal om de batterijen weer op te laden. Hoewel we een heel to-do-lijstje voor in huis hadden, was er ook genoeg ruimte om creatief bezig te zijn. Op de Sazul-facebookpagina liet ik al een sneakpreview zien van wat ik die dagen allemaal maakte. 


Ik begon de vakantieweek met een avond patronen tekenen.

Patronen tekenen: Kaptrui uit SVDHZ 1, Leather sweater en Randy broek uit LMV

Eigenlijk vind ik dat het minst leuke van het naaien, patronen tekenen. Ik wil het liefst zo snel mogelijk aan het naaiproces zelf beginnen. Maar die avond heb ik er de tijd voor genomen. Ik tekende zelfs meteen naadwaarde bij het patroon, zodat ik het alleen maar op de stof hoef te leggen en meteen kan beginnen knippen. Hoewel dit ervoor zorgt dat je nog wat langer met het patroon bezig bent, ga ik deze methode vanaf nu toch steeds toepassen. Want 1x de naadwaarde bijtekenen in het patroon en daarna meteen kunnen knippen, of telkens je het patroon wilt maken naadwaarde bijtekenen op de stof, dan spaar je met de eerste methode toch heel wat tijd. 

Ik tekende als eerste het patroon van de kaptrui uit Stof voor durf-het-zelvers 1. Vorige keer maakte ik maat 104 en deze 2 exemplaren zijn nu wat aan de krappe kant: