Een kleedje voor mezelf

Tijdens de laatste weken van afgelopen naai-schooljaar maakte ik een kleedje voor mezelf (voor de Nederlanders onder mijn lezers: een jurkje). Opnieuw haalde ik de inspiratie uit het Grote Singerboek. Maar op de vraag of de uitleg hiervan wel duidelijk is, moet ik het antwoord schuldig blijven, want mijn naai-juf is zo goed dat zij zo'n kleedje zonder uitleg in elkaar kan zetten. Ik heb gewoon haar aanwijzingen opgevolgd. Wat ik een volgende keer wél ga doen, is de rok wat breder maken en het bovenstukje wat smaller, van boven naar onder gezien dan.

Zoals zo vaak heeft de afwerking lang op zich laten wachten. Vorige week heb ik er dan toch werk van gemaakt en afgelopen week heb ik het kleedje dan meteen aangetrokken. Maar er niet aan gedacht om een foto te maken en nu regent het, dus ook geen goed moment (heb bovendien geen zin om me om te kleden, én ben ook niet in een maak-eens-een-foto-van-mij-stemming).

Hier alvast een foto zonder model.

 

Een slofjes tutorial

En toen had ik zo toegewerkt naar het publiceren van mijn blog, dat ik daarna in een schrijf- en naaidipje terecht kwam. Ondertussen is het naaien weer opgepakt en met het schrijven komt het ook weer goed.  Hier is de kleine tutorial die ik eerder beloofde.

In dit kraampakket zaten ook slofjes die ik maakte volgens de werkwijze van het Grote Singerboek. 

Maar op basis van de uitleg alleen is het me toch niet gelukt om die te maken. Het is over puntje 5 dat ik m'n hoofd gebroken heb:

Ik heb iets geprobeerd, en dit was het resultaat. Maar dat was het echt niet. 

Hoe kun je deze blog volgen?

Follow my blog with Bloglovin

Ik ben aan het uitzoeken hoe ik zicht kan krijgen op hoeveel lezers ik heb. Kwestie van mezelf druk op te leggen zodat ik mijn project volhoud :-) 

Als je je via e-mail aanmeldt, krijg ik daar blijkbaar geen bericht van. :-(

Je kan bijvoorbeeld volgen via Bloglovin.com of Blogger.com  

De hele wereld mag het weten

De afgelopen dagen maakte ik 2 shortjes en 2 tank tops voor de zoon. Dit is het goede moment om het project waar ik 3 maanden geleden mee begonnen ben met de hele wereld te delen. Hier kan je lezen waarom ik m'n eerste pasjes in blogland heb gezet. 

De eerste maanden waren  vooral gewijd aan cadeaus maken, maar nu ben ik ook met het kleren-maken vertrokken. Ik ben erg enthousiast over het short-patroon Pim van Zonen09. Dit is het eerste patroon dat ik heb kunnen maken zonder hulp van een professional (a.k.a. mijn naai-juf). Dit is helemaal te danken aan de gedetailleerde uitleg met heel veel foto's en extra tips die je in de "naaiboekskes" niet vindt. Ik popel om aan de slag te gaan met een meer gesofisticeerde versie van deze retro-short. Om vervolgens ook een hemdje (Theo) en een jas (Lars) van onder mijn naaimachine tevoorschijn te laten komen.

Om te oefenen én een idee van de maat te krijgen (ik hou niet zo van afmeten bij de zoon, en hij trouwens ook niet), maakte ik een eerste exemplaar uit een oud t-shirt van mij.

Ik was zo enthousiast over het resultaat (én het maakproces) dat ik enkele dagen later een tweede exemplaar maakte uit gestreept tricot dat ik bij Georgette kocht.

Babycadeaus

De familie is uitgebreid. Een schoonnicht (of hoe noem je de nicht van je man in één woord?) heeft een zoontje gekregen. Mijn schoonzus heeft een kraampakket samengesteld en daar heb ik ook wat cadeautjes aan bijgedragen. Ik had de ideeën al langer, maar ik word het meest productief als er wat druk op staat. We spraken af de cadeaus begin juli klaar te hebben, de voorziene datum was 12 juli, maar mocht de kleine spruit zich eerder aandienen, dan stond de mand wel klaar. Op 10 dagen had ik de cadeaus klaar, tussendoor maakte ik ook nog dit cadeau en ik naaide niet elke dag want er was veel voetbal op TV.

Ik maakte een slabber van tafelzeil. Uit eigen ervaring vind ik plastieken, afwasbare slabbers veel handiger dan stoffen slabbers die je na elke maaltijd in de was kunt gooien.

Een walvis-knuffel kwam ook van onder m'n naaimachine. De stof is van een oude jeansbroek. Ik wou dat ik met zekerheid kon zeggen dat de broek van de mama van de baby is, maar dat kan ik niet. Ik heb nogal veel jeansbroeken liggen. (Weet je niet waar naartoe met je versleten jeansbroek? Breng maar naar mij!)

Evaluatiemomentje

Een dikke 2 maanden ben ik bezig. Tijd voor een evaluatie. Hoeveel kledingstuks heb ik al voor mijn zoon gemaakt? Nul. Oei, heb ik het dan al opgegeven? Nee, ik heb zijn kledingkast nog eens kritisch bekeken, en toen bleek dat hij best nog genoeg T-shirts had. Geen reden dus om er nieuwe te maken. Zijn collectie shorts staat wel op uitbreiden. Hiervoor kocht ik het Pim patroon van Zonen09. Ik ben zo blij met deze website die zich alleen maar richt op patronen voor jongens (die door veel creatieve mama's ook tot de prachtigste exemplaren voor hun dochters worden omgetoverd, maar dat geheel terzijde), dat ik ondertussen ook de Theo en de Lars heb gekocht. Even vreesde ik dat het aan-elkaar-plakken van de patronen niet goed zou komen, het duizelde me door al die lijnen. Maar als je je daar dan op een zwoele zomeravond toch aan waagt, blijkt dat zo goed mee te vallen dat ik de Theo en Lars binnenkort ook in elkaar ga puzzelen.

Ik heb ondertussen ook een zomerkleedje voor mezelf gemaakt. De afwerking laat wel nog wat op zich wachten (zoals zo vaak). 
Ik maakte wat cadeautjes: 

voor een verjaardag

voor een vriendin

De langste dag van het jaar

Gisteren, 21 juni, de langste dag van het jaar, hadden vrienden van ons het leuke idee om een feestje te houden om Midzomernacht te vieren. Om daar niet met lege handen toe te komen, maakte ik een tasje dat het geven van wijn meteen veel leuker maakt.

De inspiratie komt uit Zo Geknipt. De stof is van ons oude douchegordijn dat aan vervanging toe was wegens vieze vlekken her en der. Tussen die vlekken kon ik toch nog een aantal grote stukken knippen waar ik nog wat moois mee kan maken. Van het douchegordijn heb ik jammer genoeg geen foto - moet het nog wat meer in mijn systeem krijgen om van de verschillende stappen van het creatieproces foto's te maken, en niet alleen van het eindresultaat - maar wél van het eindresultaat:

In het boek worden de twee zakken aan elkaar genaaid zodat die niet meer van elkaar los gemaakt kunnen worden. Wat ik echter zo leuk vind aan dit idee, is dat in de zakjes ook flessen met bloemen gezet kunnen worden die dan ergens over heen gehangen kunnen worden. Als je de zakjes niet meer van elkaar kunt krijgen, is het nogal moeilijk om die ergens overheen te hangen, vandaar dat ik voor velcro (klittenband, voor de Nederlandse lezers onder u) heb gekozen. Die bleef niet heel goed plakken door het gewicht van de 2 flessen wijn. Maar toch is het handiger dan aan elkaar genaaid. Als ik die velcro nu een volgende keer verticaal ipv horizontaal plaats, dan zal die beter blijven plakken.